images

Een paar weken geleden heb ik genoten van een workshop, verzorgd door mijn collega’s Anouk en Marlies. In de training kwam aan bod in hoeverre we de aandacht in een gesprek bij onszelf hebben, dan wel bij de ander. Tja, hoe werkt dat eigenlijk bij mezelf?

Achtergrondgesprekjes

Als een gesprek met een ander wat saai begint te worden, betrap ik mezelf soms op een ‘achtergrondgesprekje’. Een achtergrondgesprekje dat ik met mezelf houd tijdens zo’n gesprek. “Zal ik wel op tijd komen voor mijn volgende afspraak?”, “Wat een mooi schilderij heeft ze op haar kamer”, “Wanneer wordt hij nou eens wat concreter?”.

Op het moment dat ik me realiseer dat ik met mijn gedachten afdwaal, probeer ik weer terug te komen met mijn aandacht bij de ander. En eerlijk is eerlijk, de ene keer lukt mij dat beter dan de andere keer. Maar wat zitten ego’s, achtergrondgesprekken, procedures en andere zaken ons toch in de weg.

Aandacht en zorg

Door ziekte van mijn moeder (gelukkig gaat het nu weer beter!), heb ik in de afgelopen periode vaak het ziekenhuis bezocht. Ik heb nog meer respect gekregen voor de verpleegkundigen; over aandacht bij de ander gesproken. Maar soms ging het ook hier mis.

Mijn moeder kreeg van een verpleegkundige een bel in de handen gedrukt. “Hier kunt u op drukken als er iets is”, en vertrok naar de volgende patiënt. Ik stond er verbijsterd naar te kijken. Mijn moeder kon op dat moment haar handen nog niet bewegen, laat staan bedenken dat ze een bel nodig had…Uiteraard heb ik haar gevraagd of ze van mijn moeders situatie op de hoogte was. “O, dat hebben ze niet overgedragen…”. Op dat moment is de aandacht bij de ander ver te zoeken.

Hoe werkt het bij jou? Aandacht bij jezelf of bij de ander?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *